ପ୍ରତ୍ୟୟ

ଗୃହ ବନ୍ଦୀ ମୁଁ ବନ୍ଧା ରହିଛି
          ନିଜ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ସ୍ବେଚ୍ଛାରେ
ଲୋମ ରନ୍ଧ୍ରରେ ସଂଚରେ ଭୟ
         ଭୂତାଣୁ ଭୟର ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ।

ବନ୍ଧୁ ସୋଦର ସଖା ସହଚର
          ପିତାମାତା ପୁଣି ପ୍ରିୟଜନ
ସ୍ପର୍ଶ ତ ଦୂର ସଙ୍ଗ ଅତୀତ
          ସ୍ମରଣୁ ଲିଭୁଛି ସଂଯାନ ।

ନିଶ୍ବାସ କାର ମନ୍ଦ୍ର ଶିଥିଳ
          ଯନ୍ତ୍ରଣା କରେ ପରାହତ
ବୃଦ୍ଧ ଯୁବକ ସବଳ ଅବଳ
         ଯୁଦ୍ଧେ ଯେପରି ହତାହତ ।

ବିଭୀଷିକା ରଚେ ମୃତ୍ୟୁ ଅକାଳ
        ଜୀବନ ଜୀବିକା ଛାରଖାର
ସର୍ବହରାର ବ୍ୟର୍ଥପଣତା
         ସର୍ଜଇ ଶୋକ ପାରାବାର ।

ବିସ୍ତୃତ ରାଜ ରାସ୍ତାରେ ନାହିଁ
       ଗାଡି ଘୋଡା ଜନ ଗମାଗମ
ସ୍ତବ୍ଧ ସହର ଦଗ୍ଧ ସପନ
       ଅବଶିଷ୍ଟ ଯା ଶମଶାନ ।

ସୃଷ୍ଟିର ନୁହେଁ ବିଲୟର ଘଡି,
            ଏତ ଚେତାଵନୀ ଅନ୍ତିମ
ପନ୍ଥା କେବଳ ସନ୍ତୁଳନର,
            ଉଦ୍ଦାମ ନୁହେଁ, ସଂଯମ ।

ଅବଦମନୀତ ମାନବ ଚେତନା
              ଜାଗୃତ ହେବ ଅକାତର
ବାତାୟନେ ଦେଖେ ଅସ୍ତ ଅରୁଣ,
               ପ୍ରତ୍ୟୟ ନବ ପ୍ରଭାତର ।

             ****