ସେହି ତ ଲେଖକ, କବି

ମନନ କରେ ଯେ ଜୀବନ ଝଡର କେନ୍ଦ୍ରରେ ନୀରବତା
ମନ୍ଥିତ କରେ ଅନ୍ତର ଯାର ଅଭାବ, ପ୍ରଭାବ, ବ୍ୟଥା
ଅସ୍ତ ସୂରୁଜେ ତ୍ରସ୍ତ ହୁଏନା, ନିଜେ ହିଁ ଦୀପ୍ତ ଶିଖା
ରଂଗ ଯେ ମାଖେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର, ସ୍ବପ୍ନ ଯା ଚିର ସଖା
ସେହି ତ ଲେଖକ, କବି
ନିଷ୍ଠା ତୂଳୀରେ ତୋଳେ ସମାଜର ସୃଜନସିକ୍ତ ଛବି ।।

ସମ୍ବେଦନର ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରଶ ସମ୍ଭାବନାର ଶିଡି
ଆରୋହଣରତ କାଳ-ଚକ୍ରରେ ସଭ୍ୟ ମାନବ ପିଢି
ଇନ୍ଧନ ଦିଏ ଚିନ୍ତା ଚେତନା ଲେଖନୀର ନିର୍ଝର
ପ୍ରେରଣାରେ ଯାର ଉଦ୍ଦାମ ହୁଏ ଦୁର୍ବଳ ଜର୍ଜର
ସେହି ତ ଲେଖକ, କବି
ନିଷ୍ଠା ତୂଳୀରେ ତୋଳେ ସମାଜର ସୃଜନସିକ୍ତ ଛବି ।।

ବିନ୍ଧାଣି ସିଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ସରଜେ ବନ୍ଧ୍ୟା ମାଟିର ବୁକେ
ଆତ୍ମ ଚେତନା ପ୍ରାପ୍ତିରେ ନାଚେ ନିତ୍ୟ ଅନାଦି ସୁଖେ
ପ୍ରେମ ଉଲ୍ଲାସେ ବିନ୍ୟାସକରେ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରଣୟ ରାଜି
ଉଦ୍ରେକ କରେ ବିଦ୍ରୋହ କେବେ ଉଗ୍ର ଭାବୁକ ସାଜି
ସେହି ତ ଲେଖକ, କବି
ନିଷ୍ଠା ତୂଳୀରେ ତୋଳେ ସମାଜର ସୃଜନସିକ୍ତ ଛବି ।।

****