ନିତ୍ୟ ଅନାଦି ଭବେ ସମୟର ଧାରା
ଛନ୍ଦେ ତାହାରି ଆତ ଯାତ ଗ୍ରହ ତାରା ।
ବ୍ୟାପ୍ତ ସକଳ ଲୋକେ, ସବୁ ତା କବଳେ
ଚିରବହମାନ ସ୍ବତଃ ସମତୁଲ ତାଳେ ।
ଯୁଗ ପରେ ଯୁଗ ଯାଏ ପଲକ ସମାନ
କ୍ଷୁଦ୍ର ଅତୀବ ତହିଁ ମାନବ ଜୀବନ ।
ଶୈଶବ କୈଶୋର ଠାରୁ ଯଉବନ ଜରା
ଦଣ୍ଡେ ଅବଧି ଠାରୁ ଉଣାହେବ ପରା ।
ତୁଚ୍ଛ ସେ ଜୀବକାଳ ସମୟ କ୍ରମରେ
ତଥାପି ମାନବ ଜାତି ସିକ୍ତ ଭ୍ରମରେ ।
Manoranjan Mishra 