ଅତଳ ଗହ୍ୱର

ଅଣନିଃଶ୍ଵାସୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଗଭୀର ନିଦରୁ ଉଠି ବସିଲା ସତ୍ୟବାଦୀ ବିଛଣା ଉପରେ । ଦେହରେ ଅଭୂତପୂର୍ବ କମ୍ପନ । ପ୍ରଖର ଗରମ ପ୍ରଶ୍ଵାସ, ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କାରେ ଝାଳ ଉବୁଟୁବୁ । ଏ ପର୍ଯନ୍ତ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହୋଇନାହିଁ ସେ ।  କିଛି ବି ମନେ ପଡୁନି ତା’ର – ସେ କିଏ; ଏବେ କେଉଁଠି, କ’ଣ ଏ ପରିସ୍ଥିତି ? 

ବାହାରେ ନିଶା ଗର୍ଜୁଥିଲା । ସହରର ଏକ ନାମକରା ଅଞ୍ଚଳରେ ବହୁତଳବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ବଡ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ୧୧ତମ ମହଲାରେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଯେମିତି ନିଜ ଘରେ ନିଜକୁ ପାଶୋରି ଦେଇଥିଲା । ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସମ୍ମୋହିତ ଅବସ୍ଥା । ନିଦ ଟଳମଳ ଆଖି ଖୋଜି ବୁଲୁଛି ଦେଖିବାକୁ ଟିକେ ଆଲୋକ, ଜାଣିବାକୁ ପାରିପାର୍ଶ୍ଵିକ ଅବସ୍ଥା । ଦୂରରୁ କୋଠରି ଭିତରକୁ ପଶିଆସୁଥିବା କିଛି ଆଲୋକ ଝରକା ରେଲିଂ, ପର୍ଦ୍ଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆସବାବପତ୍ର ଭିତରଦେଇ କାନ୍ଥ ଉପରେ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥାଏ ଛାଇ-ଆଲୁଅର ଏକ ଅହେତୁକ ଦୃଶ୍ୟ । ସବୁଆଡ ନିରବ, ନିଶ୍ଚଳ – ଶୁଭୁଛି ତ କେବଳ ସତ୍ୟବାଦୀର ନିଜସ୍ଵ ହୃଦ୍ ସ୍ପନ୍ଦନ ।  

ଧୀରେ ଧୀରେ ସତ୍ୟବାଦୀକୁ ପ୍ରତୀୟମାନ ହେଲା ଘରର ଝରକା କବାଟର ଅବସ୍ଥିତି – ମନେ ପଡିଲା, ସେ ଏକ ଭୟାନକ ପରିସ୍ଥିତରୁ ଏଇ ମାତ୍ର ମୁକୁଳିଛି । ହୁଏତ ସବୁକିଛି ଏକ ସ୍ବପ୍ନ ଥିଲା – ହଁ, ସ୍ବପ୍ନ ! ଏଇ ମାତ୍ର ମୃତ୍ୟୁସହ ସଂଘର୍ଷକରି ସେ ଯେପରି ରକ୍ଷା ପାଇଯାଇଛି । ମୃତ୍ୟୁ ଯେତେ ଭୟାନକ ନୁହେଁ, ମୃତ୍ୟୁର ଆଶଙ୍କା ତା’ଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟାବହ । ଅଚାନକ ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ଵାରଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅନିଶ୍ଚିତ, ମୃତ୍ୟୁ କିପରି ତା’ର କାୟା ବିସ୍ତାର କରିବ, କିପରି କବଳିତ କରିବ ଅକିଞ୍ଚନ ଜୀବନଟିଏକୁ ।  
ସତ୍ୟବାଦୀ ମନେ ପକେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକଲା ସ୍ଵପ୍ନର ଖିଅ ସବୁକୁ । ଝାପ୍ସା ଭାବରେ ମନେ ପଡୁଥିଲା କିଛି କିଛି । ମନେ ପଡୁଥିଲା କେମିତି ସେ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଦୌଡୁଥିଲା ଖୁବ୍ ବେଗରେ – ବଣ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଗାଡିମଟରର ଗହଳି ଭିତରେ, ପୁଣି ବିଲବାଡି ପାହାଡ ପର୍ବତମାନଙ୍କରେ । ତାକୁ ଗୋଡାଉଥିଲା ଏକ କିମ୍ଭୂତକିମାକାର ଜୀବ, ଯିଏ ବେଳକୁବେଳ ଆକାରରେ ବଡ ପାଲଟି ଯାଉଥିଲା ଓ ଦ୍ରୁତରୁ ଦ୍ରୁତତର ଗତିରେ ସତ୍ୟବାଦୀର ପିଛା କରୁଥିଲା । ମନେ ପଡୁଥିଲା ସେହି ଭୟାନକ ଜୀବର କଦାକାର ରୂପ, ମନେପଡୁଥିଲା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଯାହା ସତ୍ୟବାଦୀର ମେରୁହାଡ ଭିତରେ କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା । ଏମିତି ପ୍ରାଣମୁର୍ଚ୍ଛା ଦୌଡୁ ଦୌଡୁ ହଠାତ ଯେମିତି ଆଗରେ ପୃଥିବୀ ଶେଷ ହୋଇଗଲା । ସତ୍ୟବାଦୀ ଲମ୍ଫ ଦେଲା ଗୋଟିଏ ଅତଳ ଗହ୍ବର ଭିତରକୁ; ତା’ ପାଖରେ ଉପାୟ ବା ଆଉ କଣ ଥିଲା? ତାପରେ ଜଣାନାହିଁ ସେହି ଭୟାନକ ଜୀବଟି ଆଉ ତା’ର ପିଛା କରୁଥିଲା କି ନା; ଜଣା ନାହିଁ ତା’ ଶରୀରରେ ଆଉ କିଛି କମ୍ପନ ଥିଲା କି ନା । ସେ ବୋଧହୁଏ ମୃତ୍ଯୁର ଦ୍ଵାରଦେଶରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା ।  ମାତ୍ର ଠିକ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସତ୍ୟବାଦୀର ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲା ଓ ଗୁଡାଏ ଅସଙ୍ଗତ ବାଉଳିଚାଉଳି ଭିତରେ ସେ ଉଠି ବସିଥିଲା ବିଛଣା ଉପରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଇତଃସ୍ତତଃ ଭାବରେ।

ନିଜକୁ ନିଜେ ଠାବ କରିସାରିବାପରେ ସତ୍ୟବାଦୀର ପିଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ସଂଚରିଲା । ହାତ ବଢାଇ ଖଟ ପାଖରୁ ପାଣି ବୋତଲଟା ଉଠାଇନେଇ ଢକ୍-ଢକ୍ କରି ପାଣି ପି’ ନେଲା, ହୁଏତ ଦରକାରଠାରୁ ଅଧିକ । ଦେହର କମ୍ପନ ଥମିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା । ପରିବେଶର ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କମିବାରେ ଲାଗିଲା ।

ସତ୍ୟବାଦୀ ମନେ ପକେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକଲା ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଜୀବଟିକୁ – କେଉଁଠାରୁ ଆସିଲା ସେ? କ’ଣ ପାଇଁ ଗୋଡାଉଥିଲା ତାକୁ? ସବୁକିଛି ତଥାପି ଥିଲା ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଅସଙ୍ଗତ । ଏମିତି ହୁଏ – ସ୍ବପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଅନେକ ଦୃଶ୍ୟ ସ୍ଵପ୍ନାବଶେଷରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଅଦୃଶ୍ଯ ହୋଇଯାଏ ମାନସପଟରୁ । ସେହି ଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କର ଖାଲି ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଛାପ ରହିଯାଏ ମନର ଗଭୀର କଣରେ; କେତେବେଳେ ପୁଣି ସେ ଶୂନ୍ୟ ଛାପ ମଧ୍ୟ ଗୋଚର ହୁଏନାହିଁ ।

ସ୍ବପ୍ନ ଉପରେ ଥିବା ମାନସିକ ଓ ସାମାଜିକ ପ୍ରଭାବ ହୁଏତ କୌଣସି ଗବେଷକର ଦୁର୍ଲଭ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ସ୍ଥାନ ପାଉଥାଇପାରେ, ମାତ୍ର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ସ୍ବପ୍ନ ତ ଏକ ବାସ୍ତବ ପ୍ରକ୍ରିୟା ! କେହି କେହି ବିଶ୍ବାସ କରନ୍ତି, ପାହାନ୍ତା ପହରରେ ଦେଖିଥିବା ସ୍ବପ୍ନ କାଳେ ସତ ହୁଏ । ଆଉ କେହି କେହି କହନ୍ତି, ସ୍ବପ୍ନ ହେଉଛି ଆମ ଜୀବନର ଆଗାମୀ ଘଟଣା ସମୂହର ଏକ ଅତିରଞ୍ଜିତ ପ୍ରାକ୍-କଥନ । କିନ୍ତୁ ଆମ ଭିତରୁ ଅଧିକାଂଶଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ବପ୍ନ ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା – ନିଦର ଶେଷ ସହ ସ୍ଵପ୍ନର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ମଧ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ । ସତ୍ୟବାଦୀ ହୁଏତ ଏହି ଶେଷ ବିଚାରରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖୁଥିଲା ।

ଅଥଚ ଏ ପ୍ରକାରର ଅନୁଭବ ତା ପାଇଁ ପ୍ରଥମ । ସ୍ବପ୍ନଟିକୁ ଏମିତି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଏଡାଇଦେବା ଯେମିତି ସମ୍ଭବ ହେଉ ନଥିଲା । ଅଣାୟତ୍ତ ଭାବରେ ତା ମନକୁ ଆସୁଥାଏ ସ୍ବପ୍ନଟିର କିଛି କିଛି ବିଶ୍ଳେଷଣ । ସେ ବୋଧହୁଏ ପୁଣି ନିଦରେ ଶୋଇ ଯାଉଥିଲା – ଛାଇ ଛାଇ ନିଦ, ଯେଉଁ ନିଦରେ ନିଜକୁ ଜାଗ୍ରତ ମନେ କରୁଥିବା ଲୋକଟି ପ୍ରକୃତରେ ସ୍ବପ୍ନ-ସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥାଏ ଓ ସ୍ଵପ୍ନର ସ୍ୱଳ୍ପ ଅସଙ୍ଗତିକୁ ଅଣଦେଖା କରୁଥାଏ । ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରୁ କେତେବେଳେ ଯେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ ନିଦରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ତାହା ସହଜରେ ଜଣା ପଡେନାହିଁ । 

ସତ୍ୟବାଦୀ ଜଣେ ଯୁବ ଉଦ୍ୟୋଗପତି । ଦୁଇ ଜଣ ବନ୍ଧୁଙ୍କସହ ସେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଷ୍ଟାଟ୍ଅପ୍ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠୁ ଆସି କେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛି, ସହଜରେ ବିଶ୍ବାସ କରିହେବ ନାହିଁ  । ତା’ର ଓ ତା’ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କର ଆପ୍ରାଣ ଉଦ୍ୟମ, ମନୋବଳ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସ ସେମାନଙ୍କୁ ସଫଳତା ଆଣିଦେଇଥାଏ । ଅଥଚ ଉଦ୍ୟୋଗ ଜଗତର ଅନିଶ୍ଚିତତାରୁ କେହି କେବେ ବାଦ୍ ପଡ଼ିନାହିଁ । ନୂଆ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଦଳୁଥିବା ଚାହିଦା ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆଣିଦେଉଥାଏ ନୂଆ ନୂଆ ଆହ୍ବାନ । ସାଧାରଣ ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଧୋଗତି ବଜାରକୁ ମାନ୍ଦା କରିଦେବା ଫଳରେ ସବୁ ଉଦ୍ୟୋଗପତିମାନେ ଊଣା ଅଧିକେ ବିବ୍ରତ । ସତ୍ୟବାଦୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ବାସ୍ତବତାର ଶୀକାର । କିଛି ବର୍ଷର ସଫଳ ବ୍ୟବସାୟ ତା’ ଜୀବନର ମାନରେ ଆଣି ଦେଇଥାଏ ଅସାଧାରଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ । ସହରର  ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜାଗାରେ ସୁନ୍ଦର ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ, ଗାଡି ଓ ନାମୀ କ୍ଲବ୍ ମାନଙ୍କରେ ମେମ୍ବରସିପ୍ ଏବଂ ସର୍ବୋପରି ସାମାଜିକ ଖ୍ଯାତି ।  ଗତ କିଛିଦିନ ଧରି କମ୍ପାନୀର ସି ଏଫ ଓ ଙ୍କ ସହ ସେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ସମୟ ବିତାଇଛି; ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି ଆନାଲିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ନକରାତ୍ମକ ବିବରଣୀ । ନିରାଶାର ପ୍ରଥମ ଧୂଳି ପ୍ରସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତ ଜମିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥାଏ ତା’ ମନରେ ।  ଏକ ଅଜଣା ଅସ୍ଥିରତା, ଅନିଶ୍ଚିତତା ବେଳକୁବେଳ କାୟା ବିସ୍ତାର କରୁଥାଏ ମନ ଭିତରେ । ସଫଳତାର ଯେଉଁ ଶିଡି ଚଢି ସେ ଉପରକୁ ଉଠିଚାଲିଛି, ସେ ଶିଡି ଭୁଷୁଡି ପଡୁନାହିଁ ତ ?  ଅସହାୟତାର ଭସ୍ମାସୁର ବଳବତ୍ତର ହେଉଥିଲା ମନର କେଉଁ କଣରେ । ଏଇ ଦୁର୍ବଳତା ହିଁ ତାକୁ ଡରାଉ ନ ଥିଲା ତ ସ୍ବପ୍ନରେ – ସେହି କିମ୍ଭୂତକିମାକାର ଜୀବର ରୂପରେ ?

ସତ୍ୟବାଦୀ କଡ଼ ଲେଉଟାଇଲା – ସେ ଜାଗ୍ରତ ନା ସୁପ୍ତ ?

ହୁଏତ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନର ମୋଡ ମଧ୍ୟ ତା’ର ବ୍ୟସ୍ତତାର କାରଣ ଥିଲା । ଦୁଇ ବର୍ଷର ବିବାହିତ ଜୀବନରୁ ଗତ ଛ’ ମାସ ଧରି ସେ ଓ ତା’ ସ୍ତ୍ରୀ ମୋନା ଅଲଗା ରହୁଥିଲେ । ପରସ୍ପରକୁ ଯେ ସେମାନେ ଏତେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ – କେହି କଣ କେବେ କଳ୍ପନା କରିଥିବ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନାନ୍ତର ଘଟି ତାଙ୍କର ବୈବାହିକ ଜୀବନ ଏପରି ଜଟିଳ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବ ? ସତ୍ୟବାଦୀ ତ କେବେ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ କରି ନଥିବ ଏ ପ୍ରକାର ପରିଣାମ !

ବିବାହର କିଛି ମାସ ପରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମତାନ୍ତର ଦେଖାଦେଇଥିଲା ଛୋଟ ଛୋଟ ପାରିବାରିକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ । ଶୋଇବା ଘରର କାନ୍ଥର ରଙ୍ଗଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆସବାବପତ୍ର ଚୟନରେ ଦେଖାଦେଲା ବିବିଧତା । ମତପାର୍ଥକ୍ୟ ହେଲା ପ୍ରାୟତଃ ସବୁଥିରେ । ସମୟସମୟରେ ଦେଇଥିବା ସତ୍ୟବାଦୀର ମନ୍ତବ୍ୟମାନଙ୍କର ସାରମର୍ମ ମୋନାପାଇଁ ଥିଲା ଏହିପରି – ସତ୍ୟବାଦୀ ହେଉଛି ନାରୀ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ ବିରୋଧୀ; ତା’ର ଉଦାରପନ୍ଥୀ ମନୋଭାବ କେବଳ ଉପରଦେଖାଣିଆ । ଏଣେ ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମୋନାର ଅଯାଚିତ ମତାମତ ବିରକ୍ତ କରୁଥିଲା ସତ୍ୟବାଦୀକୁ । ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ରାଗଋଷା, ଅଭିମାନ ଓ ଅଭିଯୋଗର ତାଲିକା କେବଳ ଲମ୍ବିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଆତ୍ମବଡିମା ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଆଣିଦେଲା ଦୂରତା । ଶେଷରେ ମୋନା ତାର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା ଏକ ମହିଳା ନିବାସରେ । ସେ ନିଜେ ଥିଲା ଏକ ମାର୍କେଟିଙ୍ଗ କମ୍ପାନୀର ଜଣେ ସଫଳ ଅଧିକାରୀ – ସ୍ଵାବଲମ୍ବୀ, ସ୍ଵାଭିମାନୀ । ଔପଚାରିକ ସ୍ତରରେ ବିଚ୍ଛେଦ ନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗତ ଛ’ ମାସଧରି ସେମାନେ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଅଲଗା ।

ଅଥଚ ଦୁଇଦିନ ତଳେ ସତ୍ୟବାଦୀ ମୋନାଠାରୁ ପାଇଥିଲା ତିନୋଟି ଶବ୍ଦର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ମେସେଜ୍ – ‘ହାଓ ଆର୍ ୟୁ ?’ ଏହାର କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଇ ନ ଥିଲା ସେ; ବରଂ ନିଜକୁ ସ୍ଥିର ଓ ଦୃଢ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା । ପ୍ରଶ୍ନଟିର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଗଲେ ଭାବପ୍ରବଣତାର ସୁଅରେ ନିଜେ ଭାସିଯିବାର ଭୟ ଥିଲା ।  ସେ କେବେହେଲେ ନିଜକୁ ଦୁର୍ବଳ ହେବାକୁ ଦେବନାହିଁ । ନିଜ ଜୀବନକୁ ଏକା ବଞ୍ଚିବାକୁ ସେ ପ୍ରସ୍ତୁତ – ତା’ର ଦରକାର ନାହିଁ ଦରଦ, କାହାର ଆଶ୍ରା ।

ମନର ଗଭୀର କଣରେ ଉଙ୍କିମାରୁଥିଲା ଆଉ ଏକ ଭାବ । ସତରେ କଣ ସେ ଏକା ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ? ଏଇ ଛ’ ମାସର ବିଚ୍ଛେଦ ତାର ମାନସିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛରଖାର କରିଦେଇଛି । ବାହାରେ ଯେତେ ଦୃଢତା ଓ ଆତ୍ମବିଶ୍ଵାସର ଛଳନା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଜାଣେ ମୋନାର ଅନୁପସ୍ଥିତି ତା’ ପାଇଁ କେତେ କଷ୍ଟଦାୟକ । ସେ ଏ କଥା ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ଯେ ମୋନାର ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ପୃଥକ ହୋଇନଥିବ ।

ମୋନାଠାରୁ ମେସେଜଟି ପାଇସାରିବା ପରଠାରୁ ସତ୍ୟବାଦୀର ମାନସିକ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵ ବଢିଯାଇଥାଏ । ଏଇ ଦୁଇଦିନ ପ୍ରତିମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ନିଜଭିତରେ ଲଢି ଚାଲିଥିଲା – ନିଜକୁ  ଦୃଢକରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା; ଅଥଚ ଭିତରେ ଭିତରେ ବିରୋଧାଭାସ ବଢି ଚାଲିଥିଲା କେବଳ । ହୁଏତ ଏ ସମସ୍ତ ମାନସିକ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵ ଅତିରଞ୍ଜିତ ଭାବରେ ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇଥିଲା ସେଇ ଭୟାନକ ସ୍ବପ୍ନ ମାଧ୍ୟମରେ ।

ସତ୍ୟବାଦୀ ପୁଣି କଡ଼ ଲେଉଟାଇଲା – ସେ ସୁପ୍ତ ନା ଜାଗ୍ରତ ?

ବେଳକୁବେଳ ସେ ଆବିଷ୍କାର କରିଚାଲିଥିଲା ତା’ ମନଭିତରର ସମସ୍ତ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵ, ବ୍ୟସ୍ତତା, ଅସହାୟତା ଓ ଅସ୍ଥିରତାକୁ । ମନର ସମସ୍ତ ବିରୋଧାଭାସ ଯେମିତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଥିଲା ଓ ନକରାତ୍ମକ ଚେତନା ସବୁ ତାକୁ ଆଉ ଡରାଉ ନ ଥିଲା । କିଛି ସମୟ ତଳର ସ୍ଵପ୍ନର ଭୟାବହତା ଅପସରି ଯାଉଥିଲା ।

ସେ ଉଠି ବସିଲା – ହୁଏତ ଛାଇଛାଇ ନିଦର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ଏବେବି କବଳିତ । ଅଥଚ ଫୋନଟି ହାତରେ ନେଇ ସେ ମୋନା ପାଖକୁ ଲେଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭକଲା । ମନରେ କୌଣସି ବଡିମା ନାହିଁ , ନାହିଁ କିଛି ଛଳନା – ଢାଳି ହୋଇଯାଉଥିଲା ତା ହୃଦୟର କଥା, ପ୍ରେମ ଓ ଅଧିକାରପଣ । ନିମିଷକମଧ୍ୟରେ ମେସେଜଟି ତା’ ଫୋନରୁ ଯାଇ ପହଁଚି ଯାଇଥିବ ମୋନା ପାଖରେ । ସତ୍ୟବାଦୀର ମନ ହାଲୁକା ହୋଇଗଲା । ବିଛଣାରେ ଗଡି ପଡିଲା ସେ ପୁଣିଥରେ । ମୂହୁର୍ତ୍ତକେତୋଟିରେ ସେ ଶୋଇପଡ଼ିଲା ଗଭୀର ନିଦରେ – ପରମ ଶାନ୍ତିରେ ।

ସକାଳେ ଆଖି ଖୋଲିଲାବେଳକୁ ଅନେକ ଡେରି । ସମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଅଫିସରେ ପହଞ୍ଚିବାର । ବିଛଣାରୁ ଝପଟିପଡି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ସତ୍ୟବାଦୀ । ବିଗତ ରାତିର ଭୟାବହ ସ୍ଵପ୍ନ ଅପସରି ଯାଇଥିଲା ମନରୁ । ସେ ଜାଣେ, ପ୍ରତି ମାସର ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାରଦିନ ସେ ଯୋଗଦିଏ କମ୍ପାନୀର ଷ୍ଟ୍ରାଟେଜି ମିଟିଂରେ । ଏଥର ସେମାନେ ହାତରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ପ୍ରଜେକ୍ଟମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତି ଯାଞ୍ଚ କରିବାସହ ଆଗାମୀ କାର୍ଯ୍ୟସୂଚୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି । ବଡ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ ଏହି ଆଲୋଚନା । ପୂର୍ବ ମାସଠାରୁ ସମସ୍ତ ଆର୍ଥିକ ଅଟକଳ ଟଳମଳ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା । ସତ୍ୟବାଦୀକୁ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ପହଁଚିବାକୁ ପଡିବ ଅଫିସରେ ।

ମୋନାଠାରୁ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଆସି ନ ଥିଲା । ସତ୍ୟବାଦୀ କିନ୍ତୁ ଭାଙ୍ଗି ପଡି ନ ଥିଲା – କୌଣସି କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ତା’ ମନକୁ ଆସୁ ନ ଥିଲା । ସତେ ଯେମିତି ସକାଳର ହାଲୁକା ପବନରେ ଭରିଥିଲା କିଛି ଔଷଧୀୟ ଶକ୍ତି । ସ୍ବପ୍ନରେ ଲମ୍ଫଦେଇଥିବା ଅତଳ ଗହ୍ବରରେ ହୁଏତ ସେ ଫୋପାଡିଦେଇ ଆସିଥିଲା ତାର ଆତ୍ମବଡିମା, ଆଶଙ୍କା ଓ ଅସହାୟତା । ମନ ହାଲୁକା ଲାଗୁଥିଲା ।     

ଅଫିସ୍ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତହୋଇ ସତ୍ୟବାଦୀ ଯଥାଶୀଘ୍ର ବାହାରି ଆସିଲା ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟରୁ ଓ ଲିଫ୍ଟ ଧରିଲା ତଳକୁ ଆସିବାପାଇଁ । ବାହାରର ପରିବେଶ କିପରି ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟମୟ ଲାଗିଲା । ତଳେ ପହଞ୍ଚି ଯାହା ଦେଖିଲା, ସେଥିରେ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ଯ ହେଲା । ସୋସାଇଟି ହତାଭିତରେ ଭିଡ – ଅଧିକାଂଶ ଅନ୍ତେବାସୀ ସେଠାରେ ରୁଣ୍ଡ । ଅଦୂରରେ କିଛି ପୋଲିସ କର୍ମଚାରୀ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଛନ୍ତି ସୋସାଇଟିର କର୍ମକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ । ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲା, କୋଡିଏ ମହଲାରେ ରହୁଥିବା କେହିଜଣେ ଯୁବକ ପାହାନ୍ତାରେ ବାଲକୋନିରୁ ଲମ୍ଫମାରି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଛି । ଏ ପର୍ଯ୍ଯନ୍ତ ତା’ର ମର ଶରୀର ପଡ଼ିରହିଛି । ପୋଲିସର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅନୁସନ୍ଧାନପରେ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ହେବାକୁ ଯିବ । ଦଳଦଳ ହୋଇ ଲୋକମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି । କିଛିଲୋକ ଆର୍ଦ୍ରଆଖିରେ ନିରବରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି । 

ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ଲୋକଟି ଆତ୍ମହତ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ଛୋଟ କାଗଜଟିଏରେ ଲେଖିଦେଇ ଆସିଥିଲା, ‘କାଣ୍ଟ୍ ଟେକ୍ ଦିସ୍ ଏନି ମୋର୍’ – ଆଉ ସହ୍ୟ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
କଣ ଥିଲା ଲୋକଟିର ସମସ୍ୟା ? କ’ଣ ସହ୍ୟ କରିବା ସମ୍ଭବ ନ ଥିଲା ତା’ ପାଇଁ ? ସତ୍ୟବାଦୀ ପାଖରେ କିନ୍ତୁ ସମୟ ନ ଥିଲା । ତାକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ ଯଥାଶୀଘ୍ର । ତା’ ମନରେ ଆଜି ନାହିଁ କୌଣସି ନିରାଶା, ନାହିଁ ଗ୍ଲାନି ବା କ୍ଳାନ୍ତି । ସେ ତ ମୁକୁଳି ଆସିଛି ଅତଳ ଗହ୍ବରରେ ଆସନ୍ନ ମୃତ୍ଯୁ ମୁଖରୁ – ତା’ର ଆଉ ଭୟ କାହାକୁ ? ସତ୍ୟବାଦୀ ତାର ଗାଡି ବାହାରକଲା ସନ୍ତର୍ପଣରେ ।

ସେ ସୁପ୍ତ ନା ଜାଗ୍ରତ ?

****