ଧ୍ରୁବତାରା

ଦୀର୍ଘ ଦିନର ପଥହରା ଜାତି
ଶୋଷଣ କଷଣ ସହି ମଥାପାତି
ହତାଶା ଅନଳେ ଭଷ୍ମ ପାଲଟି
                             ହରାଇଲା ସ୍ବାଭିମାନ
ଲୁପ୍ତ ଗରିମା ସମ୍ମାନ ଗାଥା
କଙ୍କାଳସାର ଉତ୍କଳ ମାତା
ସଙ୍କଟ ଥିଲା ଚିର ସହଚର
                            ଅଗୋଚର ସମାଧାନ  ।।
ଏ ବିଷମ କାଳେ ଫେଡି ଅନ୍ଧାର
ଆଶା ଆଲୋକର ହେଲା ସଂଚାର
ଗୋପବନ୍ଧୁ ହେ ତୁମେ ଯେବେ ହେଲ
                            ନିଃସ୍ବ ଜାତିର ସାହା
ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାଗତ ଅନାହାରେ ହତ
ବ୍ୟାଧି ପ୍ରପୀଡିତ ଶିକ୍ଷା ରହିତ
କୋଟି ଜନତାର କର୍ଣ୍ଣେ କହିଲ
                            ଅନୁକମ୍ପାର ‘ଆହା’ ।।
ମୁକ୍ତ ବକୁଳ ବନ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ
ପାଠଶାଳା ଖୋଲି ଜାତି ନିର୍ମାଣେ
ମୂଲ୍ୟବୋଧର ବିଭବ ବାର୍ତ୍ତା
                             ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଲ ଦେଶେ
ଅସହଯୋଗର ଆନ୍ଦୋଳନରେ
ଅଗ୍ରତା ନେଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାଣରେ
ଜାତୀୟ ସ୍ବାର୍ଥେ ସେହି ସନ୍ତକ
                            ବଳିଦାନ ଦେଲ ଶେଷେ ।।
ମାନବ ସେବାର ଉଚ୍ଚାଟ ଧାରା
ଅବିରତ ତବ ଅନ୍ତରେ ଭରା
ତୁମେ ପୁଣି କବି ପ୍ରେରଣା-ଉତ୍ସ  
                            ଜାତିର ମଉଡମଣି
ଏକଜୁଟ ହେଉ ଓଡିଶା ପ୍ରଦେଶ
ଏହି ଥିଲା ତୁମ ସ୍ବପ୍ନ ଆବେଶ
ସଂଗ୍ରାମ ହେଲା ବ୍ୟାପକ ଆହୁରି
                            ତୁମ ଆହ୍ବାନ ଶୁଣି  ।।
ଜାତୀୟ ମଂଚେ ବଢିଲା ଭୂମିକା
ଦୀପ୍ତ ଓଡିଆ ପରିଚିତି ଶିଖା
ହେଲେ ଅସମୟେ ମୃତ୍ୟୁ ରଚିଲା
                            ମର ଶରୀରର ଶେଷ
ତୁମେ ପାଲଟିଲ ନଭେ ଧ୍ରୁବତାରା
ତୁମ ଦର୍ଶନ ଚିର ଅପାଶୋରା
ଧନ୍ଯ ଏ ଜାତି, ଲଭିଛି ତୁମର
                            ଯଥା ଦିଶା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ।।

****