ଲେଉଟା ଢେଉ

ମୁଗ୍ଧ ମୁଁ ଦେଖେ ଗୋପାଳପୁରର
                               ସ୍ନିଗ୍ଧ ସାଗର ତୀରେ
ଅପସରିଯାଏ ଦିଗ୍‌ବଳୟରୁ
                               ଅନ୍ଧାର ଧୀରେଧୀରେ ।
ନରମ ଆଲୋକ ଉଦ୍‌ଘୋଷ କରେ
                               ପ୍ରଭାତର ଆଗମନ
ପ୍ରକୃତି ସତେ ବଦଳାଏ ତାର
                               ରାତ୍ରିର ପରିଧାନ ।
ପୂର୍ବ ଆକାଶେ ଅଙ୍କିତ ହୁଏ
                               ବର୍ଣ୍ଣ-ବିଭୋର ଛବି
ମନ୍ଦ୍ରଗତିରେ ଉଙ୍କି ଉଠଇ
                               ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତୀମ ରବି ।
ହୁଏ ଗତିଶୀଳ ଜୀବନ ଜୀବିକା
                               ବାଳାରୁଣ ତାଳେ ତାଳେ
ସତତ ମୁଖର ଜୀବନ ଚକ୍ର
                               ତାର ଇନ୍ଧନ ବଳେ ।
ବିଗତ ରାତିର କ୍ଳାନ୍ତି କଷଣ
                               ବିରହ ବିଷାଦ ଯେତେ
ପ୍ରୀତି ଛଳଛଳ ଲେଉଟା ଢେଉରେ
                               ଭସାଇ ଦେଇଛି ସତେ !
ଉଚ୍ଚାଟ ମନ ପୁଲକେ ବିଭୋର
                               ମୁକ୍ତ ମୋ ଅନୁଭବ
ଭୃକ୍ଷେପ ନାହିଁ ଆଗତ ରୌଦ୍ର
                               ଶଙ୍କା ବା ପରାଭବ !

****