ବଡ଼ ଅଡୁଆରେ ପଡ଼ିଯାଇଥାନ୍ତି ଯୁଗ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ରାଧାନାଥ। ଅଫିସ୍ର କନ୍ଫରେନ୍ସ୍ ରୁମ୍ରେ ସେ ବସିଥାଆନ୍ତି ଗୋଟିଏ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଟିଂରେ। ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ ଆଲୋଚନା କରି ଚାଲିଥାନ୍ତି ଅନେକ ମହତ୍ତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ। ଅଥଚ ରାଧାନାଥଙ୍କର କୌଣସିଥିରେ ଏକାଗ୍ରତା ନଥାଏ। କିଛି ସମୟ ଧରି ସାଂଘାତିକ ଭାବରେ କୁଣ୍ଡାଇ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥାଏ ତାଙ୍କ ପିଠି।
ପିଠିର ଅପହଞ୍ଚ ଦୁଇ ବର୍ଗ ମିଲିମିଟରର ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରବଳ ଉତ୍ତେଜନା – ଚେକାଏ ଚର୍ମ ଯେପରି ହଠାତ ହୋଇପଡ଼ିଥାନ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ରାରେ ସ୍ପର୍ଶ ପାଗଳ। ଟିପ ଅଗରେ ବା ନଖ ମୂନରେ ଟିକିଏ ତୀବ୍ର ସ୍ପର୍ଶ କରିଦେଲେ ହୁଏତ ସେ ଉତ୍ତେଜନା ପ୍ରଶମିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତା। ଅଥଚ ମଣିଷର ଅବୟବ ଏପରି ତିଆରି ଯେ ହାତ ଯେତେ ପ୍ରସାରିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପିଠିର କେତୋଟି ଜାଗା ତଥାପି ଅପହଞ୍ଚ ହୋଇ ରହିଯାଏ !
ବେଳକୁ ବେଳ ରାଧାନାଥଙ୍କ ପିଠିର ତାଡ଼ନା ପ୍ରଚଣ୍ଡରୁ ପ୍ରଚଣ୍ଡତର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଯୁଗ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବରେ ରାଧାନାଥ ହେଉଛନ୍ତି କମ୍ପାନୀର ପାହିଆ ସୋପାନରେ ଉପର ଦିଗରୁ ଦ୍ଵିତୀୟ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଥାଆନ୍ତି ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍, ଜଣେ ଆମେରିକୀୟ ଅଧିକାରୀ। ଏହି ବହୁରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ନୌପରିବହନ କମ୍ପାନୀଟିରେ ମାତ୍ର କୋଡ଼ିଏ ଜଣ କର୍ମଚାରୀ, ଅଥଚ ବ୍ୟବସାୟର ସ୍ତର ଖୁବ୍ ବେଶୀ। ରାଧାନାଥ ଥିଲେ ଭାରତୀୟ କାରବାରର ମୁଖ୍ୟ ଏବଂ ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ ଭାରତ, ବାଂଲାଦେଶ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଓ ଅନ୍ୟ କେତୋଟି ଅଞ୍ଚଳର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ। ଅନେକ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି ରାଧାନାଥଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ଶେଷ ହୁଏ।
ଗୋଟିଏ ନାମକରା ବହୁରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କମ୍ପାନୀର ବରିଷ୍ଠ ଅଧିକାରୀଟିଏ ପକ୍ଷରେ ଏହା କ’ଣ କେବେ ଶୋଭନୀୟ ଯେ ମିଟିଂରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ହାତ ଗୋଡ଼ ଛାଟି ସେ ନିଜ ପିଠି ଅଣ୍ଡାଳି ହେଉଥିବ? ରାଧାନାଥ ବସିଥିବା ଚୌକି ଉପରେ ପିଠିକୁ ଜଡ଼ାଇ ଧରି ଚାପ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମାତ୍ର ଫଳ ଓଲଟା ହେଲା। ବରଂ କୁଣ୍ଡାଇ ହେବାର ତଲବ ଆହୁରି ବଳବତ୍ତର ହେଲା।
ରାଧାନାଥଙ୍କର ଇତସ୍ତତଃ ଭାବକୁ ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ ନିମିଷକେ ଠଉରାଇ ନେଲେ। କହିଲେ, “ରାଧାନାଥ, ଆପଣ ଠିକ୍ ଅଛନ୍ତି ତ? ମନେ ହେଉଛି କୌଣସି ବିଶେଷ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆପଣଙ୍କୁ ଭିତରୁ ଆବୋରି ଧରୁଛି।” ଯଥାସମ୍ଭବ ସ୍ୱାଭାବିକ ହସଟିଏ ମୁହଁରେ ଫୁଟାଇନେଇ ରାଧାନାଥ କଥାଟିକୁ ଏଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ଅଥଚ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଯେମିତି ଚାଲିଥାଏ ଘନଘୋର ଯୁଦ୍ଧ। ଶରୀରର ସମସ୍ତ ମାଂସପେଶୀ ଓ ସ୍ନାୟୁମାନଙ୍କୁ ସବୁ ଦିଗରୁ ଉଦ୍ଜୀବିତ କରି ସେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାନ୍ତି ପିଠି ମଝିଭାଗର ଚେକାଏ ଅମାନିଆ ଚର୍ମକୁ ଆରାମ ଦେବା ପାଇଁ। ମୁହଁରେ ଦେଖାଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥାଏ କିଛିଟା ସ୍ୱେଦବିନ୍ଦୁ।
ପିଠି କୁଣ୍ଡାଇ ହେବାର ଏ ପ୍ରକାର ଅଭାବନୀୟ ପରିସ୍ଥିତି ରାଧାନାଥଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ନୁହେଁ। ବେଳେବେଳେ ଘରେ ମଧ୍ୟ ଏକାପରି ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜେ। ମାତ୍ର ଘରେ ପାନିଆ, ଡାମ୍ଫଣ ଓ ଚାମଚ ପରି ଅନେକ ହତିଆର ହାତ ପାହାନ୍ତାରେ ମିଳିଯାଏ। ସେଗୁଡ଼ିକର ନିପୁଣ ବ୍ୟବହାରରେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିରଳ ଅସୁବିଧା ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଘରୋଇ ହତିଆରଗୁଡ଼ିକ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ପତ୍ନୀ ସୁନୀତାଙ୍କର ବିଶି ଆଙ୍ଗୁଠିର ସୂକ୍ଷ୍ମ ନଖ ସ୍ପର୍ଶରେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ରାଧାନାଥ। ତାଙ୍କର ମନେହୁଏ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଏମିତି ପିଠି କୁଣ୍ଡାଇ ହେଉଥାନ୍ତା ଓ ପିଠିର ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାଗୁଡ଼ିକର ଅସ୍ଥିର ଜୀବକୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନୀତା ତାଙ୍କର ନଖ ମୂନରେ ଶୀତଳ କରି ଚାଲିଥାନ୍ତେ।
ରାଧାନାଥଙ୍କର ଅନ୍ୟମନସ୍କତା ଆହୁରି ବଢ଼ିଗଲା। ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ଙ୍କ କଥାର କୌଣସି ଟେର ନଥାଏ ତାଙ୍କ ପାଖରେ। ହଠାତ ପିଠିର ସେଇ ନିଷିଦ୍ଧ ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ଚର୍ମକୋଷ ଓ ସ୍ନାୟୁମାନେ ସତେ ଯେପରି ମିଳିତ ବିଦ୍ରୋହର ଅମୋଘ ମାରଣାସ୍ତ୍ରଟିଏ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ରାଧାନାଥଙ୍କର ସାରା ଶରୀର ଦୋହଲି ଉଠିଲା ଓ ପାଟିରୁ ବାହାରିଆସିଲା, “ଆଃ!…”। ସମସ୍ତଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସି ଅଟକିଗଲା। ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ ମଧ୍ୟ କଥା ମଝିରୁ ଅଟକିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ନିଜେ ରାଧାନାଥ ହିଁ ଆସନରୁ ଉଠି ଛିଡ଼ା ହୋଇପଡ଼ିଲେ ଓ କହିଲେ, “କ୍ଷମା କରିବେ, ମୋ ଶରୀରରେ ଘଟୁଥିବା ଆକସ୍ମିକ ସ୍ନାୟୁ ବିପ୍ଳବର ଆଶୁ ସମାଧାନ ପାଇଁ ମୋତେ ତୁରନ୍ତ ଏଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ହେବ।” ତାଙ୍କର ହାବଭାବ ଓ କଥାରୁ କେହି କିଛି ବୁଝିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲେ ନାହିଁ। ଘଟଣାର ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ପ୍ରବାହରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ ଉଦ୍ବେଗର ସହ କହିଲେ, “ୟୁ ଟେକ୍ କେୟାର ରାଧାନାଥ। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପରେ ଆଲୋଚନା ଜାରି ରଖିବା। ଏଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମତାମତ ନେଇ ଆଉ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଏହି ସଭା ସମାପ୍ତ କରିବି।
ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ଙ୍କ କଥା ସରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଧାନାଥ ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅଗତ୍ୟା କନଫରେନ୍ସ୍ ରୁମ୍ରୁ ବାହାରି ସେ ଧାଇଁବାକୁ ଲାଗିଲେ ନିଜ କ୍ୟାବିନ୍ ଦିଗକୁ। ବିଜୁଳି ପରି କ୍ୟାବିନ୍ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ସେ। ବାହାରେ ୱାର୍କଷ୍ଟେସନରେ ବସିଥିଲା ତାଙ୍କର ସେକ୍ରେଟେରୀ ରୀତା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଘଟଣାର ଅନ୍ଦାଜ ଲଗାଉଥିଲା ସେ। କନଫରେନ୍ସ୍ ରୁମ୍ରେ ଯେ ମିଟିଂ ଚାଲୁ ରହିଛି, ଏକଥା ସେ ଜାଣେ। ଅଗତ୍ୟା ରାଧାନାଥଙ୍କର ଏମିତି ଧାବମାନ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ତାକୁ ଚକିତ କଲା। ନିଜ କ୍ୟାବିନ୍ ଭିତରେ ପଶୁପଶୁ ରାଧାନାଥ ତାଙ୍କର କୋଟ୍ଟିକୁ କାଢ଼ି ଚୌକି ଉପରକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲେ। କୋଟ୍ଟି ଶୂନ୍ୟରେ ଉଡ଼ିଗଲା ସିନା, ଲକ୍ଷ୍ୟଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା ଚଟାଣରେ। ସତେ ଯେମିତି ନିଜେ ରାଧାନାଥ ପଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି ଚାରିକାତ ମେଲାଇ ତାଙ୍କ କ୍ୟାବିନ୍ର ଚଟାଣରେ। ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ସହ ବେକର ଟାଇଟି ଟାଣି ବାହାର କରିଦେଲେ ରାଧାନାଥ ଓ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲେ କଣରେ ପଡ଼ିଥିବା ସୋଫାଟି ଦିଗକୁ। ଟାଇଟି ସୋଫାର ଧାରରେ ଚଟାଣକୁ ଓହଳି ପଡ଼ି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଗଛ ଉପରୁ ଓହଳିଥିବା ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପଟିଏ ପରି। ତା’ପରେ କ୍ଷିପ୍ର ଗତିରେ ଟାଣିନେଲେ ସକାଳେ ଯତ୍ନରେ ଟ୍ରାଉଜର୍ ଭିତରକୁ ଗୁଞ୍ଜି ପିନ୍ଧିଥିବା ସାର୍ଟ୍ଟିକୁ। ଏଥର ସାର୍ଟ୍ ତଳେ ହାତ ଭର୍ତ୍ତି କରି ସେ ଡିଆଁକୁଦା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ପିଠିର ଅମାନିଆ ଅଞ୍ଚଳଟିକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିବା ପାଇଁ। ଏତେ ସବୁ ବ୍ୟଗ୍ରତା ଭିତରେ କମିଲାନି କୁଣ୍ଡାଇ ହେବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା। ଅଗତ୍ୟା କୋଠରିଟିର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ନିଜ ପିଠିଟିକୁ କାନ୍ଥରେ ଘଷିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସେ। ତଥାପି ପ୍ରକୃତ ଜାଗାରେ ହାତ କିମ୍ବା କାନ୍ଥର ସ୍ପର୍ଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରିହେଲା ନାହିଁ। ଏତିକିବେଳେ କୋଠରୀ ଭିତରକୁ ପଶିଆସିଲା ରୀତା। ରାଧାନାଥଙ୍କର ସେକ୍ରେଟେରୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କ କୋଠରି ଭିତରକୁ ଅବାଧ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଅଧିକାର ତା’ର ଥାଏ। ରାଧାନାଥଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେ ହଠାତ୍ କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟବିମୂଢ଼ ହୋଇପଡ଼ିଲା। ଘଟଣାଟିର ଆଗପଛ କିଛି ଠଉରାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ।
ବିବ୍ରତ ହୋଇ ସେ କହିଲା, “ସାର୍, ଆପଣ ଠିକ୍ ଅଛନ୍ତି ତ? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ୟାଟା ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଦୟାକରି ମତେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କି ପ୍ରକାର ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବି?”
ଲଜ୍ଜା ଓ ଅପମାନରେ ନିଜକୁ ଧିକ୍କାର କରୁ କରୁ ରାଧାନାଥ କହିଲେ, “ମୁଁ ଖୁବ୍ ଦୁଃଖିତ ରୀତା। ସାମାନ୍ୟ ଭାଷାରେ କହିଲେ ମୋର ଖୁବ୍ ଜୋରରେ ପିଠି କୁଣ୍ଡାଇ ହେଉଛି। ଠିକ୍ ଜାଗାଟିକୁ କୁଣ୍ଡେଇ ଦେବା ପାଇଁ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।”
ଏକଥା ଶୁଣି ରୀତା ହୋ ହୋ ହୋଇ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲା। କହିଲା, “ସାର୍, ଏ ତ ଏକ ସାଧାରଣ ସମସ୍ୟା, ଲେଟ୍ ମି ସି…।”
ରୀତା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଲାଗିଆସି ବିନା ସଂକୋଚରେ ତାଙ୍କ ପିଠି ଉପରୁ ସାର୍ଟଟି ଉଠାଇ ଧରି ଉଦ୍ବେଗର ସହ ଚିତ୍କାର କଲା, “ସାର୍, ଆପଣଙ୍କ ପିଠିଟିକୁ କାନ୍ଥରେ ଘଷି ଘଷି ଆପଣ ଖଣ୍ଡିଆ କରିସାରିଲେଣି! ମତେ କହିଥିଲେ ମୁଁ କଣ କିଛି ଉପାୟ କାଢ଼ିନଥାନ୍ତି?”
“କି ଉପାୟ କାଢ଼ିପାରିଥାନ୍ତା ତୁମେ?” କହିଲେ ରାଧାନାଥ। “….ପିଠିର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜାଗାରେ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି ଏକ ଆକସ୍ମିକ ଯୁଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିରୁପାୟ। ଦୟାକରି ତୁମେ ବାହାରକୁ ଚାଲିଯାଅ ଓ ମତେ ଏକୁଟିଆ ଯୁଝିବାକୁ ଦିଅ।”
ଔପଚାରିକତା ଖାତିରରେ ରାଧାନାଥ ନିଜକୁ ସଂଯତ କରି ରୀତା ଠାରୁ ଟିକିଏ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମାତ୍ର ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ଅଗ୍ନିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ ଯେମିତି ସେହି ଚର୍ମକୋଷମାନଙ୍କରେ ଆଉ ଏକ ବିସ୍ଫୋରଣ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ରାଧାନାଥଙ୍କ ପାଟିରୁ ବାହାରିଆସିଲା, “ଆଃ…!”
ରୀତା ରାଧାନାଥଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିପାରୁଥାଏ। ତେଣୁ କାଳବିଳମ୍ବ ନକରି ସେ ରାଧାନାଥଙ୍କର ସାର୍ଟ୍ ଭିତରେ ହାତ ପୁରାଇ ପିଠିର ଦୁଇ ବର୍ଗ ମିଲିମିଟର୍ର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ଠାବ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ରାଧାନାଥ ବାଧ୍ୟ ଛାତ୍ରଟିଏ ପରି ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଥାନ୍ତି, “…ଟିକିଏ ଉପରକୁ…, ନା ନା … ଆଉ ଟିକେ ବାମକୁ, ଡାହାଣକୁ, …ସାମାନ୍ୟ ତଳକୁ….” ଇତ୍ୟାଦି।
ହଠାତ୍ ରୀତାର ଟିପ ପହଞ୍ଚିଗଲା ବିଦ୍ରୋହୀ ଚର୍ମ ଚେନାକ ଉପରେ। ରାଧାନାଥ ପାଟି କରିଉଠିଲେ, “ବାସ୍ ବାସ୍! ସେଇଠି ସେଇଠି।” ଏଥର ରୀତା ନିଜ ନଖରେ ସନ୍ତର୍ପଣରେ ସାଉଁଟିବାକୁ ଲାଗିଲା ସେଇ ଅଞ୍ଚଳଟିକୁ। ଅସାମାନ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଓ ଆରାମରେ ରାଧାନାଥଙ୍କର ଆଖି ବୁଜି ହୋଇଗଲା।
ସେ କହୁଥିଲେ, ‘ଆଃ, କି ଶାନ୍ତି! ରୀତା, ଆଉ ଟିକିଏ ଅଧିକ ଚାପ ଦିଅ। ଉପରୁ ତଳକୁ ଓ ତଳୁ ଉପରକୁ ଆଞ୍ଚୁଡ଼ିବା ପରି ନଖ ଚାଳନା କର।’
ରୀତା ଠିକ୍ ତାହା ହିଁ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ରାଧାନାଥଙ୍କ ମୁହଁରେ ପରମ ଶାନ୍ତି ଓ ସ୍ମିତ ହସଟିଏ ଖେଳିଗଲା।
ସେ କହୁଥିଲେ, ‘ରୀତା, ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ। ତୁମେ ଜାଣିନାହଁ, ତୁମର ଏଇ ଦୟାଳୁ ସ୍ପର୍ଶ ହିଁ ମୋର ସବୁ ସମସ୍ୟାର କେତେ ବଡ଼ ସମାଧାନ ଆଣିଦେଇଛି। ଆଉ କିଛି ସମୟ ସ୍ପର୍ଶ ଜାରି ରଖ। ମୁଁ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଠିକ୍ ହୋଇଯିବି।’
ଏତିକିବେଳେ ଉଭୟଙ୍କୁ ଉଭୟଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତରେ କୋଠରି ଭିତରେ ଅନୁପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଦୁଇଜଣ ମହିଳା ଅତି ରହସ୍ୟମୟ ଆଖିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ହେଲେ ସାନୀ ଓ ବିରୂପା। ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ପଢ଼ି ହେଉଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ଅଫିସ୍ ରୋମାନ୍ସ୍ର ଏକ ସଫଳ ଆବିଷ୍କାରର ସଦ୍ୟ ରୋମାଞ୍ଚରେ ଦୀପ୍ତ। ଖିଲିଖିଲି ହସି ସେମାନେ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ମାତ୍ର ଯିବା ବେଳେ କହିଗଲେ, ‘ରୀତା, ତୁମେ ବି!’
ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ରୀତା ମଧ୍ୟ କୋଠରୀରୁ ବାହାରି ଚାଲିଗଲା। ରାଧାନାଥ କୋଟ୍, ବେଲ୍ଟ୍ ଓ ଟାଇ ସହ ନିଜକୁ ହିଁ ସାଉଣ୍ଟି ନେଉଥିଲେ। ପିଠିର ଆରାମ ସିନା ଫେରିଆସିଲା, ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ରାଧାନାଥ ହୋଇପଡିଥିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତ। ସେ ମଧ୍ୟ ଯଥାଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ରୀତାକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ଖୋଜିଲେ, ହେଲେ ରୀତା ଯେମିତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଅଫିସ୍ ଭିତରେ। କନଫରେନ୍ସ୍ ରୁମ୍ର ମିଟିଂଟି ସରିଯାଇଥିଲା ଓ ଅଫିସ୍ ପୁଣି ଚଳଚଞ୍ଚଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା।
ପତ୍ନୀ ସୁନୀତା ଦୁଇ ଦିନ ପାଇଁ କ୍ଲାଏଣ୍ଟ୍ ମିଟିଂ ପାଇଁ ସହର ବାହାରକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି। ଜଣେ ୱେଲଥ୍ ମ୍ୟାନେଜର୍ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଖୁବ୍ ବ୍ୟସ୍ତମୟ। ରାଧାନାଥ ଏକୁଟିଆ ଖଟରେ ଛଟପଟ ହେଉଥାନ୍ତି। ରାତି ଅଧ ହେଲାଣି, ଅଥଚ ଆଖିରେ ନିଦ ଆସୁନଥାଏ। ଏତିକି ବେଳେ ହଠାତ୍ ଫୋନ୍ ବାଜି ଉଠିଲା। ରାଧାନାଥ ଦେଖନ୍ତି ରୀତା ଠାରୁ ଫୋନ୍ ଆସୁଛି। ଏତେ ରାତିରେ ରୀତାର ଫୋନ୍ ତାଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କଲା। ଅଫିସରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଚାଲିଛି ତ? ରୀତା ବୋଧହୁଏ କୋହଭରି କାନ୍ଦୁଥିଲା। ତା’ ସ୍ୱରରୁ ଜଣାପଡୁଥିଲା ଅନେକ ସମୟ ଧରି ସେ ହୋଇତ କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଥିଲା।
ରୀତା କହିବାକୁ ଲାଗିଲା, “ସାର୍, ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧରାତିରେ ଫୋନ୍ କରିଥିବାରୁ ମୁଁ ଖୁବ୍ ଦୁଃଖିତ। ଆପଣ ହୁଏତ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ସୋସାଲ୍ ମିଡିଆରେ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର କି ପ୍ରକାର ଫଟୋ ଓ ଭିଡିଓ ଭାଇରାଲ୍ ହେବାକୁ ଲାଗିଛି। ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ସେଗୁଡିକୁ ଦେଖି ଅତି ଅସଭ୍ୟ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ଏ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆପଣଙ୍କଦ୍ୱାରା ବା କମ୍ପାନୀ ତରଫରୁ କିଛି ବିଜ୍ଞପ୍ତି ଜାରି କରାଯାଇପାରିବ କି?”
ରାଧାନାଥ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ଏ ବିଷୟ ସୋସାଲ୍ ମିଡିଆକୁ ଆସିଲା କେମିତି?” ରୀତା ତାର ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ, ବରଂ ଫୋନ୍ କାଟିଦେଲା।
ସୋସାଲ୍ ମିଡିଆର ନିଆଁ ଲିଭାଇବା ପାଇଁ ରାଧାନାଥଙ୍କ ନିକଟରେ କିଛି ସାଧନ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ। ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଭାବମୂର୍ତ୍ତି ଓ ବର୍ଷ ବର୍ଷର ସୁଖ୍ୟାତି ନିକଟରେ କିଛିଟା ମିଥ୍ୟା ଅପବାଦ ପାଣି ପରି ମିଳାଇଯିବ।
ପରଦିନ ସକାଳେ ଅଫିସରେ ପହଞ୍ଚି ରାଧାନାଥ ଅନୁଭବ କଲେ ସେ ଯେମିତି ଏକ ଅପରିଚିତ ଜାଗାରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ସନ୍ଦେହ, ତାତ୍ସଲ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସୁକତା। ସେ ରୀତାକୁ ଡକାଇ ପଠାଇଲେ, ମାତ୍ର ରୀତା ବୋଧହୁଏ ଥିଲା ଅନୁପସ୍ଥିତ।
ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍ ଅଫିସରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ ରାଧାନାଥ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଯାଇ ପୂର୍ବ ଦିନର ଘଟଣା ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ମାତ୍ର ସେ ବଡ଼ ଗମ୍ଭୀର ଓ ଉଦାସୀନ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଦେଖ ରାଧାନାଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ ଓ ବିଶ୍ୱାସ କରେ। ମାତ୍ର ଆମ କମ୍ପାନୀର କିଛି ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଓ ପରମ୍ପରା ରହିଛି। ଏପରି ଘଟଣା ସର୍ବସମକ୍ଷକୁ ଆସିବା ପରେ କମ୍ପାନୀ ଚୁପ୍ ବସି ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ସେକ୍ସୁଆଲ୍ ହାରାସ୍ମେଣ୍ଟ୍ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ କମିଟି ଦ୍ୱାରା ଏକ ନିରପେକ୍ଷ ତଦନ୍ତର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇସାରିଛି। ଆଶା ତୁମେ ସେଥିରେ ସହଯୋଗ କରିବ।”
ରାଧାନାଥ ଅପମାନ ଓ ଲଜ୍ଜାର ଜହର ପାନ କରୁ କରୁ ପଚାରିଲେ, “ମାତ୍ର ଏ ବିଷୟରେ କଣ କିଛି ଅଭିଯୋଗ ଅଛି କି?”
“ହଁ, ରୀତା ନିଜେ ହିଁ ଆପଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯୋଗ କରିଛି” କହିଲେ ଉଇଲିୟମ୍ସନ୍, “.., ମୋର ଆପଣଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ, ଅନୁସନ୍ଧାନ ଶେଷ ହେବା ଯାଏଁ ଆପଣ ବରଂ ଛୁଟିରେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ।”
ଏଥର ରାଧାନାଥଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଚଡ଼କ ପଡିଲା ଯେମିତି। ରୀତା ଯେ ତାଙ୍କ ନାମରେ ଅଭିଯୋଗ କରିଥିବ, ଏ କଥା ତାଙ୍କର ହଜମ ହେଉନଥାଏ। ସେ ନିଜ କୋଠରୀକୁ ଆସି ରୀତାକୁ ଫୋନ୍ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମାତ୍ର ରୀତାର ଫୋନ୍ ଅପହଞ୍ଚ ହେଲା।
ଗୋଟିଏ ଗୋଲକଧନ୍ଦାରେ ଘାଣ୍ଟି ହୋଇ ନିଜ କୋଠରୀରେ ଏକୁଟିଆ ବସିଥିବା ବେଳେ ଜଣେ ପୁରୁଷ କର୍ମଚାରୀ ରାଧାନାଥଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତ କଲା। ସାମାନ୍ୟ ପ୍ରାକ୍କଥନ ପରେ ସେ ରାଧାନାଥଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖାଥିବା ରୀତାର ଏକ ମେସେଜ୍ ପଢିବାକୁ ଲାଗିଲା।
“ସାର୍, ଆପଣଙ୍କ ନାମରେ ସେକ୍ସୁଆଲ୍ ହାରାସ୍ମେଣ୍ଟ୍ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିଥିବାରୁ ମୁଁ ଖୁବ୍ ଦୁଃଖିତ। ମୁଁ ଜାଣେ ଆପଣ ଖୁବ୍ ସରଳ ଓ ଚରିତ୍ରବାନ ଭଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିରୁପାୟ। କମ୍ପାନୀ ନିଜର ଖ୍ୟାତି ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ମୋ ନିକଟରେ ଦୁଇଟି ବିକଳ୍ପ ରଖିଥିଲା। ପ୍ରଥମଟି ହେଲା, ମୁଁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାରଣ ଦର୍ଶାଇ ଇସ୍ତଫା ଇସ୍ତଫା ଦାଖଲ କରିବି। ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିକଳ୍ପ ହେଲା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ନାମରେ ଅଭିଯୋଗ ଦେବି ଓ କମ୍ପାନୀ ଏହାର ନିରପେକ୍ଷ ଜାଞ୍ଚ କରାଇ ନିଜର ମୂଲ୍ୟବୋଧର ପରାକାଷ୍ଠା ଅତୁଟ ରଖିବ। ….ସାର୍, ମୋ ପାଇଁ ଏଇ ଚାକିରିଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ। ମୋର ସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା ଆଗରେ ମତେ ଯାହା ଠିକ୍ ଲାଗିଲା, ମୁଁ ତାହାହିଁ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି। ମୁଁ ଜାଣେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କାମର ଅଭାବ ରହିବ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଭୂତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷତା ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଜଣାଶୁଣା। ମତେ ଭୁଲ୍ ବୁଝିବେ ନାହିଁ।”
କ୍ଷଣକରେ ରାଧାନାଥ ଚାକିରିରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେବା ପାଇଁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ କୋଠରୀରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜିନିଷପତ୍ର ସବୁ ଏକ କାର୍ଡ୍ବୋର୍ଡ୍ ବାକ୍ସରେ ସାଉଣ୍ଟି ରଖିଲେ। କମ୍ପାନୀକୁ ଇସ୍ତଫା ପତ୍ର ଇ-ମେଲ୍ କରି ଅଫିସରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାଙ୍କର କିଛି ପ୍ରଶଂସକ ସହକର୍ମୀ ତାଙ୍କୁ ବାଟୋଇ ଦେବାକୁ ଆସିଲେ ଓ ଅନେକ ସାହାଯ୍ୟର ପ୍ରତିଶୃତି ଓ ଅଯାଚିତ ଉପଦେଶରେ ପୋତିପକାଇଲେ। ଦୂରରୁ କିଛି ସହକର୍ମୀଙ୍କର ଗୁଇନ୍ଦା ଆଖି ତାଙ୍କର ଗତିବିଧିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥାଏ।
ଅଫିସରୁ ଫେରିବା ସମୟରେ ଗାଡି ଭିତରୁ ସେ ପତ୍ନୀ ସୁନୀତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫୋନ୍ ଲଗାଇଲେ। ନିଜର ଏହି ଅଭାବନୀୟ ପରିସ୍ଥିତିର ସ୍ପଷ୍ଟୀକରଣ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେବେ ଓ କିଛି କଥା ହୋଇ ମନ ହାଲୁକା କରିନେବେ, ଏଇ ଥିଲା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ। ଫୋନ୍ର ଅପରପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସୁନୀତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଭାସି ଆସିବାମାତ୍ରେ ରାଧାନାଥ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଜଟିଳ ସମସ୍ୟାରେ ପଡିଯାଇଛି ….।”
“ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଦେଇଥିବ।” ତାଙ୍କ କଥା ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସୁନୀତାଙ୍କର ଉତ୍ତର।
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ରାଧାନାଥ କହିଲେ, “ତୁମକୁ କେମିତି ଏ କଥା ଜଣାପଡିଗଲାଣି…? ଆଉ ସୋସାଲ୍ ମିଡିଆର କଥା… ତାହା ବି?”
ସୁନୀତା କହିଲେ, “ସେ କଥା ମଧ୍ୟ ଜାଣେ। ଭିଡିଓ ଓ ଫଟୋଗୁଡିକରୁ ମୋର ଦୃଢ ଅନୁମାନ, ତୁମେ ପୁଣିଥରେ ଆକସ୍ମିକ ପିଠି କୁଣ୍ଡାଇ ହେବାର ଅସହ୍ୟ ରୋଗଟିର ଶିକାର ହୋଇପଡିଥିବ ଓ ଉପଚାର ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଥିବ ତୁମର ସେକ୍ରେଟେରୀ ରୀତା।”
ରାଧାନାଥ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ତୁମର ଅନୁମାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଠିକ୍। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ହୁଏତ ଜାଣିନଥିବ, ଏଠାରେ ମୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ଏକ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଅନୁସନ୍ଧାନ….”
ସୁନୀତା ରାଧାନାଥଙ୍କୁ ଅଧିକ କହିବାକୁ ଦେଲେନାହିଁ; କୌଣସି ବିଶଦ ବିବରଣୀ ଓ ଆଲୋଚନାର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା ଯେପରି। ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପାରିବାରିକ ବୁଝାମଣାର ଆଧାରରେ ରାଧାନାଥଙ୍କ ବେକରୁ ଉଭେଇଯାଇଥିଲା କୌଣସି ପ୍ରକାରର କୈଫିୟତର ଫାଶ। ରାଧାନାଥଙ୍କର ବ୍ୟସ୍ତତା ଲାଘବ ହେଲା। ପତ୍ନୀଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭରିଗଲା ସମ୍ମାନ ଓ କୃତଜ୍ଞତା। କଥା ଛଳରେ ଚପଳ ଦୁଷ୍ଟାମିସହ ହଠାତ ସୁନୀତା ପଚାରିଲେ, “ତୁମକୁ ପ୍ରକୃତରେ କେଉଁଟା ବେଶି ଭଲ ଲାଗିଲା? ତୁମ ପିଠି ଉପରେ ରୀତାର ନରମ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ, ନା ମୋ ନଖର ଦେହସୁହା ଘସରା ଅନୁଭବ?”
ଉତ୍ତର ଦେବା ଆଗରୁ ରାଧାନାଥଙ୍କର ପିଠି କୁଣ୍ଡାଇହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
****
Manoranjan Mishra 